in der deutschen Sprache in english
aktualności
rekrutacja
matura
e-dziennik
kontakt

  aktualności
  zastępstwa [0]
  artykuły
  galeria zdjęć
  rekrutacja
  dokumenty
  patron
  historia szkoły
  sukcesy
  matura
  stowarzyszenie
  dyrekcja
  grono pedagogiczne
  baza nauczycieli
  klasy
  plan lekcji
  samorząd szkolny
  nasza twórczość
  absolwenci
  rekolekcje
  zjazdy
  PTSM
  PTTK
  LOP
  PCK
  polski
  matematyka
  fizyka
  szachy
  klub sportowy
  polsko-angielska
  polsko-niemiecka
  filmy
  konkursy
 humor
 kontakt
 redakcja

do następnych wakacji jeszcze sporo :/


Jestes 4250 osoba na tej stronie









 
Władysław Anders urodził się 11 sierpnia 1892 roku w Błoniu opodal Kutna jako syn Alberta, administratora majątku Krośniewice. Rodzina, od pokoleń spolszczona, pochodziła z Inflant. Po ukończeniu warszawskiej Szkoły Realnej studiował na politechnice w Rydze. Powołany do wojska rosyjskiego odbył służbę w szkole oficerów rezerwy kawalerii, na wojnę 1914 roku wyruszył jako porucznik dragonów. Dowodził szwadronem, później dywizjonem, był trzykrotnie ranny i otrzymał za męstwo krzyż św. Jerzego. Zdążył przed wybuchem rewolucji odbyć kurs Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu.

Do służby polskiej zgłosił się natychmiast po utworzeniu na Białorusi I Korpusu Polskiego. Brał udział w formowaniu 1 Pułku Ułanów Krechowieckich, następnie był szefem sztabu 1 dywizji strzelców. Po kapitulacji korpusu wobec Niemców przybył do kraju. Kiedy w styczniu 1919 roku gen. Dowbór-Muśnicki został dowódcą Armii Wielkopolskiej, ppłk Anders objął przy nim szefostwo sztabu, a potem był organizatorem i dowódcą 15 Pułku Ułanów Poznańskich. Po wygaśnięciu walk w Wielkopolsce na czele tego pólku brał udział w wojnie 1920 roku.

W latach 1921-1923 r. ukończył paryską Ecole Superieure de Gurre, awansując następnie do stopnia pułkownika dyplomowanego. W roku 1925 kierował polską ekipą jeździecką, która na międzynarodowych zawodach w Nicei zdobyła Puchar Narodów. W listopadzie 1925 r., po demonstracji oficerów legionowych na rzecz odsuniętego wtedy od władzy marszałka Piłsudskiego został płk Anders Komendantem Warszawy, zaś w dniach zamachów w maju 1926 r. był szefem sztabu dowódcy wojsk rządowych, gen. Rozwadowskiego. Eskortował następnie prezydenta Wojciechowskiego i Witosa do Wilanowa. Mimo to znalazł się wśród pozostawionych w służbie, otrzymując w półtora roku później dowództwo Wołyńskiej Brygady Kawalerii. 1 stycznia 1943 roku awansował na generała brygady. W roku 1937 został dowódcą Nowogródzkiej Grupy Kawalerii, z którą wyruszył na wojnę 1939 roku. W połowie września objął dowództwo Grupy Operacyjnej Kawalerii; 29 września, parokrotnie ranny, został pod Turką internowany przez wojska radzieckie.

Zwolniony po układzie polsko-radzieckim z 30 lipca 1941roku został w sierpniu mianowany przez gen. Sikorskiego dowódcą polskich siła formowanych w ZSRR i jednocześnie awansował do stopnia generała dywizji. Po wyjściu tych sił z ZSRR na Bliski Wschód został dowódcą Armii Polskiej na Wschodzie, w sierpniu zaś 1943 r. wyłonionego z niej 2 Korpusu Polskiego. Dowodził nim w kampanii włoskiej aż do zdobycia Bolonii w kwietniu 1945 roku, jednocześnie od 26 lutego 1945 r. pełniąc obowiązki Naczelnego Wodza z uwagi na pozostawanie gen. Bora-Komorowskiego w niewoli niemieckiej. Funkcję tę przekazał z powrotem gen. Borowi-Komorowskiemu w maju 1945, na krótko przed cofnięciem 6 lipca 1945 mocarstwa zachodnie uznania rządowi polskiemu w Londynie.

Gen. Władysław Anders był przywódcą politycznym kół wojskowych na emigracji Zmarł 12 maja 1970 roku.



Zdjęcie z nadania imienia szkoły [click]
Akt nadania imienia szkoły [click]

do góry ::...

 
Copyright © 2002-2009 [LO]Lesko